အပိုင္း(၁) ဖတ္ရန္ >>>
အပိုင္း(၂) ဖတ္ရန္ >>>
အပိုင္း(၃) ဖတ္ရန္ >>>
အပိုင္း(၄) ဖတ္ရန္ >>>
အပိုင္း(၅) ဖတ္ရန္ >>>
အပိုင္း(၆) ဖတ္ရန္ >>>
~ ~ ~ ~ ~ ~
ဒါေပါ့ သူ ကၽြန္မကိုမခ်စ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူ့ကိုနာက်င္ႏိုင္မယ့္ ဒီက်ိန္စာကို ကၽြန္မေၿပာခဲ့တာပဲ။ ဒါေတြအားလံုးဟာလည္း သူေကာင္းဖို ့အတြက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူကၽြန္မကိုမၾကိဳက္ဘဲနဲ့ ဘာလို့ဒီလုိေတြလိုက္လုပ္ေပးေနေသးတာလဲ။ သူသိသမွ်မိန္းကေလးတိုင္းကို အဲလိုပဲ သူလုပ္ေပးခဲ့တာလား။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိပဲ မၾကိဳက္ဘူးလို့ေၿပာခဲ့တာလား။ သူဟာ ဒီလိုလူစားမ်ိဳးပဲၿဖစ္ရမယ္။ သူ့ေရွ့မွာ ေကာင္မေလးေတြငိုတာကို ၿမင္ခ်င္တဲ့ လူယုတ္မာမ်ိဳးေပါ့။
သူ ့ကုိ အရိုးထဲထိေအာင္မုန္းတယ္။
ငိုထားတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ ့ကၽြန္မအိမ္ကိုၿပန္ေရာက္လာတယ္။ လန္ဒီက မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ဖတ္ေနရင္း ကၽြန္မကိုေစာင့္ေနတယ္။ ကၽြန္မကိုေတြ့ေတာ့ ကၽြန္မတစ္ခုခုၿဖစ္လာခဲ့ၿပီဆိုတာ လန္ဒီသိတယ္။ ၿဖစ္ခဲ့တာေတြအားလံုးကို ကၽြန္မေၿပာၿပလိုက္တယ္။
“သူ အခြင့္ေကာင္းယူတာပဲ” ကၽြန္မေၿပာၿပတာေတြကို လန္ဒီမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ “ဟုတ္တယ္ အခြင့္ေကာင္းယူတာ” ကၽြန္မေခါင္းကိုၿငိမ့္ၿပရင္း စကားၿပန္ေထာက္လိုက္တယ္။
“ဒါေပမယ့္ သူက နင့္အေပၚ အရမ္းေကာင္းေနၿပန္တယ္မဟုတ္လား...။ စိတ္လႈပ္ရွားဖို ့ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အရမ္းေကာင္းေနတယ္မဟုတ္လား”
“ေတာ္ေတာ့ ငါ သူ ့ကိုမုန္းတယ္။ မုန္းတယ္”
“မဟုတ္ပါဘူး... နင္သူ ့ကိုခ်စ္ေနတာဂ်ိဳနာ... တၿခားတစ္ဖက္ၾကည့္ရင္ နင္ သူ ့ကိုခ်စ္ေနတာ”
လန္ဒီ့စကားက ကၽြန္မကို အေတြးဂယက္ထဲဝဲေနမိေစၿပန္တယ္။ ဂ်က္ကီ ကၽြန္မကိုမခ်စ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေၿပာတုန္းက ကၽြန္မအသည္းအသန္ငိုခဲ့တယ္။ အဲဒါ ကၽြန္မ သူ ့ကိုၾကိဳက္ေနလို့လား။ ကၽြန္မအေမဆံုးၿပီးကတည္းက ကၽြန္မအဲဒီေလာက္မငိုခဲ့ဘူး။
ကၽြန္မရဲ့ ဟမ္းဖုန္းၿမည္လာတယ္။ message တစ္ခု ေရာက္လာတာ။ လန္ဒီ ကၽြန္မကိုဖုန္း ကမ္းေပးရင္း “ဂ်က္ကီပဲ ၿဖစ္ရမယ္”။
message ကိုကၽြန္မဖြင့္လိုက္ေတာ့ အမွန္တကယ္ပဲ ဂ်က္ကီ့ဆီကၿဖစ္ေနတယ္။
သူပို့လာတာက ... ငါစကားမွားသြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္... ရက္ခ်ိန္းထားတာေတာ့ နင္လာမယ္မဟုတ္လား တဲ့။
လန္ဒီ့ကိုေအာ္ဖတ္ၿပလိုက္ေတာ့ လန္ဒီက“လာမယ္လို ့ေၿပာလိုက္”။
လန္ဒီ့စကားကို ကၽြန္မဂရုမစိုက္ဘဲ မလာဘူးလို ့ၿပန္လိုက္တယ္။ “မသြားဘူး။ ဆက္လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္နဲ့ငါ အၿပင္မထြက္ခ်င္ဘူး။” ။
“ဘုရားေရ... နင္က ဆရာဝန္နဲ့ခ်ိန္းထားလို ့သြားတာေလ... ဂ်က္ကီနဲ့ အၿပင္ထြက္လည္တာမွမဟုတ္တာ။”
ကၽြန္မရဲ့မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းထားေနရတုန္းပဲ။ ကၽြန္မရဲ့ အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းေရွ့မွာ ကၽြန္မမငိုသင့္ဘူး။ အရင္ကကၽြန္မဟာ စိတ္ဓါတ္ၾကံ့ခိုင္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့လူေလ။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အတြက္ ငိုမွာမဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ထပ္ message တစ္ေစာင္ထပ္ေရာက္လာတယ္။
အဲဒီေန့ငါလာၾကိဳမယ္ေနာ္။
No လို ့ကၽြန္မၿပန္ေၿပာမိၿပန္တယ္။ ဒီလိုလူနဲ ့ ဒီေလာက္ဆိုေတာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္မကိုကူညီမလို ့တဲ့ဟုတ္လား။ သူေက်ာင္းမတက္ခ်င္လို ့လုပ္တာလဲၿဖစ္ႏိုင္တာပဲမဟုတ္လား။ အေကာင္စုတ္။
“ဟုတ္ပါၿပီ။ စိတ္ေအးေအးထားစမ္းပါ။ ကဲ ငါတို ့စကားနည္းနည္းေၿပာရေအာင္။ နင္ ဂ်က္ကီ့ကို ခ်စ္ေနတာ အရမ္းကိုသိသာေနၿပီ ဂ်ိဳနာ။ ဒါကိုဘာလို ့ဝန္မခံႏိုင္ရတာလဲ။ ၿပီးေတာ့ နင္သြားမယ္မသြားဘူးဆိုတာကို ဆံုးၿဖတ္ဖို ့အခ်ိန္ေတြရွိပါေသးတယ္” လန္ဒီ ေၿပာေနေပမယ့္
ကၽြန္မအာရံုမစိုက္ဘဲေနလိုက္တယ္။ ဖုန္းကိုပဲၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ဂ်က္ကီဘာၿပန္ေၿပာမလဲဆိုတာလည္း ေတြးေနမိတယ္။
လန္ဒီ့စကားေတြကို ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း စဥ္းစားလိုက္တယ္။ သူေၿပာတာက ရွင္းေနတာပဲ။ သိပ္ကိုရွင္းေနတာပဲ။ ကၽြန္မ ေၿပာမထြက္ရဲတာလဲ ၿဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ။
၁၅ မိနစ္ေလာက္ မ်က္ရည္ေတြထိန္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မမ်က္ရည္တစ္စက္က်လာတယ္။ ခ်က္ခ်င္းသုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ဒါကို လန္ဒီေတြ ့သြားတယ္။
“ငိုခ်လိုက္ ဂ်ိဳနာ။ ငိုခ်လိုက္” လို ့လန္ဒီေၿပာေနတုန္း..
ေနာက္ထပ္ message တစ္ခုေရာက္လာတယ္။
‘နင့္ကိုယ္နင္ပဲ ကယ္ႏိုင္မွာ။ ကဲပါ... သြားမယ္လို ့ၿပန္ေၿပာပါ’
မသြားဘူးလို ့ပဲ ကၽြန္မၿပန္ပို ့လိုက္တယ္။
“သူ ့ေၾကာင့္ပဲ နင္အဲဒီ ေဆးခန္းကို သြားမယ္ဆိုတာ ငါသိေနတယ္”
“ငါမသြားပါဘူး” ကၽြန္မခြန္းတံု ့ၿပန္လိုက္တယ္။
“ဒါဆို...” လန္ဒီႏႈတ္ဖ်ားေလးနဲ ့စကားဖြဖြေလးေၿပာလိုက္တယ္။ “သူဒီလိုေတြေၿပာၿပီးေတာ့မွ နင္ကဘာလို ့မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးၿဖစ္ရတာလဲ”။ သူေၿပာတာ သဘာဝက်ေနတယ္မဟုတ္လား။
ေနာက္ထပ္ message တစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။ ‘နင့္အေတြးေတြကို တၿခားကိုလႊတ္ထုတ္လိုက္ပါ...အဲဒါတစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္ပဲ’။ ကၽြန္မကေတာ့ No လို ့ပဲၿပန္ေၿပာမိတယ္။
လန္ဒီ့ကိုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္မစကားလံုးေတြ ဆြံ ့အသြားတယ္။ လန္ဒီ့စကားေတြက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အရွိဳက္ထိေနတယ္။ ဂ်က္ကီစာတစ္ေစာင္ၿပန္ပို ့တယ္။ ‘နင့္ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို နည္းနည္းေလ်ာ့လိုက္ပါ...ငါနင့္ကို ကူညီပါရေစ’။
လန္ဒီ့ကို ဘာေၿပာရမွန္းကၽြန္မ မသိေတာ့ဘူး။ ဂ်က္ကီ့ကိုလည္း ဘာမွၿပန္ေၿပာမေနေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ လမ္းဆံုမွာေရာက္ေနၿပီ။ ဘယ္လမ္းကို သြားရမယ္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။ လန္ဒီက ကၽြန္မတစ္ခုခုေၿပာလာဖို ့ကိုေမွ်ာ္လင့္ရင္း ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတယ္။
‘နင္ အဲဒီကိုသြားမွာ မဟုတ္လား’
‘နင္ပဲ...နင္ကိုယ္တုိင္ပဲ လုပ္ႏိုင္မွာ...’
‘အေရးအၾကီးဆံုးက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ နားလည္ဖို ့ပဲ’
message ေတြကိုကၽြန္မ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ message သံုးေစာင္ ပို့လိုက္တယ္။ ဂ်က္ကီ ဘာေတြေရးပို့ေနတယ္ဆိုတာ လန္ဒီသိပ္ကိုသိခ်င္ေနတယ္။
ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းကို အသာယွက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ ့သိမ္းလိုက္ရင္း ကၽြန္မေငါင္ေနမိတယ္။ ဖုန္းကိုလည္း ဆိုဖာေပၚပစ္တင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္မမ်က္လံုးကိုမွိတ္ထားလိုက္တယ္။
တစ္ေန့တာ အတြင္းၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြနဲ ့ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ႏွလံုး ေရာက္ယက္ခတ္ေနတယ္။
~ ~ ~ ~ ~ ~
ေက်ာင္းမွာ ဂ်က္ကီ့ကိုေရွာင္ဖို ့သိပ္ခက္တယ္။
ေနရာတိုင္းမွာသူရွိေနတယ္။ သူ ့ကိုမၾကည့္မိေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း ကၽြန္မသိတယ္။ သူ ့တံု့ၿပန္မႈကိုလည္း ၾကည့္ခ်င္တယ္။ သူစိတ္ဆိုးေနလား။ ေနာင္တရေနလား။ ေပ်ာ္ေနမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမွမထူးၿခားဘူးလား။
အမွန္က ဘာမွေၿပာင္းလဲမႈမရွိဘူး။ သူ ့ပံုစံအတိုင္း သူၿပံဳးေနတာပဲ။ ဆရာေတြအားလံုးကိုလည္း ႏႈတ္ဆက္ေနေသးတာ။ ကၽြန္မကိုရယ္ေအာင္လုပ္ဖို ့သူၾကိဳးစားေပမယ့္ ကၽြန္မ မရယ္ခဲ့ဘူး။ သူလည္း ဆက္မေၿပာေတာ့ဘူး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ တူတူစားေနၾက ေန ့လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ စားစရာဝယ္လာၿပီး ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ သူကၽြန္မနဲ့တူတူ လာစားဦးမွာလားလို ့ေတာ့ေတြးေနမိတယ္။
အတန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကၽြန္မေဘးမွာ လာထိုင္တယ္။ ကၽြန္မသူ့ကိုေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူလည္းကၽြန္မကိုေငးၾကည့္ေနတယ္ ေနာက္ေတာ့ သူထြက္သြားတယ္။
ဂ်က္ကီက အေအးေရာင္းတဲ့ေနရာမွာ။ သူ..ကၽြန္မအတြက္ ဝယ္လာဦးမွာလား...။ သူ ့ကိုလိုက္ၾကည့္မိေနတဲ့ ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြကိုပဲ ရုတ္သိမ္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ရင္းႏွီးေနတဲ့ အသံတစ္သံ ကၽြန္ကိုလွမ္းေခၚတယ္။ “ေဟ့ ဒီမွာ နင့္အတြက္ အေအး။”
ကၽြန္မေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ်က္ကီ ကၽြန္မနားကို ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မသူ ့ကိုေငးၾကည့္ေနမိေပမယ့္ အံ့ၾသသြားတာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ သူၿပံဳးၿပၿပီး စားစရာရွိတာ ဆက္စားတယ္။ ကၽြန္မလည္း တူတူပဲေပါ့။ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ၿဖစ္ေနတယ္။
“လာမယ့္ အဂၤါေန့မနက္ ငါလာေခၚမယ္ေနာ္။ ေက်ာင္းကိုခြင့္တင္ၿပီးၿပီ”
“ေကာင္းၿပီေလ”
ေကာင္းၿပီ ဟုတ္လား။ ကၽြန္မဘာေတြေတြးေနခဲ့မိတာလဲ။ လန္ဒီေရ ငါ့ကို ကယ္ပါဦး။ ငါရူးေနၿပီ လန္ဒီ။
“ဒီလိုၾကားရက္မွာ ေက်ာင္းကေနမဟုတ္ဘဲ တၿခားတေနရာကေန မနက္ေနထြက္တာကို မၿမင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ငါေတာ္ေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားတယ္”
ကၽြန္ေခါင္းညိမ့္ၿပလိုက္တယ္။ ကၽြန္မရူးမ်ားေနၿပီလားမသိဘူး။ စားပဲြခံုကို ေမွာက္ခ်လိုက္ၿပီး သူ ့မ်က္ႏွာကို ခပ္ၿပင္းၿပင္းရိုက္ခ်င္စိတ္ေတြၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအဲဒီမွာထုိင္ရင္း သူေၿပာသမွ် ေခါင္းညိမ့္လက္ခံေနမိတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ေစရာကို ကၽြန္မရဲ့ခႏၶာကိုယ္က မနာခံဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မရူးေနၿပီ။ ဟုတ္တယ္ ကၽြန္မရူးေနၿပီ။
“အရမ္းေကာင္းတာပဲ... နင္မေန ့ကငါပို့လိုက္တဲ့ message ေတြရတယ္မဟုတ္လား”
ကၽြန္မေခါင္းထပ္ညိမ့္လိုက္တယ္။ စကားဘယ္လိုေၿပာရမလဲဆိုတာ ကၽြန္မေမ့သြားၿပီလား မသိပါဘူး။
“အားလံုးဖတ္တာလား။ အဲဒီထဲမွာ လွ်ိဳ ့ဝွက္ message တစ္ေစာင္ပါတယ္။ နင္ေဖာ္ႏိုင္လား”
ကၽြန္မေခါင္းရႈပ္သြားၿပီ။ သူဘာေတြေၿပာေနတာလဲ။
“နင္...message ေတြဖ်က္ပစ္လိုက္တာလား”
ကၽြန္မေခါင္းညိမ့္ၿပလိုက္တယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ သူပို့တဲ့ message ေတြကို ကၽြန္မသိမ္းထားတယ္ဆိုတာ သူသိသြားမွာေပါ့။
“ေၾသာ္ ... ရပါတယ္” သူေၿပာၿပီး ဆက္စားေနတယ္။ “စာေရးဆရာ Dan Brown ရဲ့စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ဟ။ The Da Vinci Code၊ Deception Point နဲ ့ Angels & Demons ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ Digital Fortress ဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုေသခ်ာဖတ္။ အဲဒီစာအုပ္က လွိ်ဳ ့ဝွက္ ကုတ္ေတြကို ေဖာ္တဲ့အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလ။ ” သူၿပံဳးတယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို အက်ယ္ၾကီးထရယ္တယ္။ “ဟား ဟား ဟား... ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ... ဒီစာအုပ္ေတြဖတ္လည္း ကုတ္ကိုနင္ေဖာ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး”
အဲဒါရယ္စရာလား။ ရယ္စရာဆိုလည္း တကယ္ရယ္ရတာမွမဟုတ္တာဘဲ။
~ ~ ~ ~ ~ ~
“လွိ်ဳ ့ဝွက္စာ ဟုတ္လား” လန္ဒီက message ေတြကိုဖတ္ရင္း ေၿပာတယ္။ “သူ စာအုပ္ေတြမ်ား အဖတ္လြန္သြားတာလား”
သူ ့ရဲ့ message ေတြအားလံုးကို စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးလိုက္တယ္။ အားလံုးက ပံုမွန္ထက္ထူးၿခားတာမရွိပါဘူး။ “သူ သက္သက္ ဟာသလုပ္ပစ္တာၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ “သူကအၿမဲတမ္း အဲလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ သူ ့ဟာသကရယ္မွမရယ္ရတာ။”
“ဟုတ္တယ္...ဒါေၾကာင့္လည္း နင္သူ ့ကိုၾကိဳက္တာထင္တယ္”
လန္ဒီ့စကားကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး message ေတြအားလံုးကို တစ္ေခါက္ၿပန္ဖတ္လိုက္တယ္။
သူ ့message ေတြ က...
I’m sorrie if I say anything wrong… u will still come for the appointment, won’t u? Let me fetch you on that day, okie? Only you can help yourself. come on, reply a yes…Vent your thoughts to others please… it’s the only way out. Ease your illusions! let me help…You’ve gotta go for it! Only you… yourself can help yourself… Understanding yourself is most important…
လွိ်ဳ ့ဝွက္ messages ဟုတ္လား။ ရႈပ္ေနတာပဲ... ဒါေပမယ့္ တစ္နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ message ေတြအားလံုးကို ဖတ္ၿပီးရင္း ၿပန္ဖတ္ေနမိတယ္။ သဲလြန္စနည္းနည္းမွမရပါဘူး။ ကၽြန္မနဲ ့စကားစေၿပာခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း message ေတြထဲမွာ လွ်ိဳ ့ဝွက္ ကုတ္ပါတယ္လို ့ေၿပာတာထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ စိတ္ကူးမ်ိဳး သူရွာသင့္တာေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြက ရိုးေနၿပီ။
~ ~ ~ ~ ~ ~
မူရင္း -
I Believe You by LOW KAY HWA
Posts
ေအာ္ဒီ ကားၾကီးစီးျပီး သိပ္ေအာ္မေနနဲ ့အူးးးး ဟိဟိ
သူငယ္ခ်င္း ႏွင္း
း) Happy Birthday :) My lovely friend.
သူငယ္ခ်င္း မူေသ
Happy Birthday fri...
ဒီႏွစ္ေမြးေန ့က ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။
မနက္ၿဖန္ ရန္ကုန္ၿပန္မယ္။
အေမ့ကို အားရပါးရ ကန္ေတာ့ခြင့္ရေတာ့မယ္။
ေမာင္ႏွမေတြနဲ ့အစြမ္းကုန္ေပ်ာ္ခြင့္ရေတာ့မယ္။
ေမြးေန ့နဲ ့တိုက္ၿပီး ရန္ကုန္ၿပန္ဖို ့ၾကိဳးစားေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တစ္ရက္ေနာက္က်သြားတယ္။
မႏွစ္ကေမြးေန ့မွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေမြးေန ့ဆုေတာင္းေပးေနရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္လြန္းခဲ့လို ့မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ေတြေရာ... အဖ်ားေခါက္ေခါက္ေတြေကာ... အလယ္သားေလးေတြေကာ း) အားလံုးရဲ့ဆုေတာင္းသံေတြ....။
ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ဆုေတာင္းသံေတြ...။
အရမ္းကို ေပ်ာ္ပါတယ္။