လုပ္ၿဖစ္ေနတာ

မနက္ထဖို ့ ဖုန္းကိုအၿမဲအလန္းေပးထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွထတယ္။ တစ္ခါတေလ ေပးထားတဲ့ အလန္းအခ်ိန္ထက္ေစာၿပီး တစ္ခါတေလ ေနာက္က်မွ ထၿဖစ္တယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး အလုပ္သြားဖုိ ့ၿပင္တယ္။ ၿမတ္စြာဘုရားကုိ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္းနဲ ့ ပန္းအိုးလဲကပ္ၿပီး ၀တ္ၿပဳတယ္။ ဆြမ္းကေတာ့ အလုပ္သြားတဲ့ ရက္ေတြမွာ သစ္သီးဆြမ္းကပ္ၿဖစ္တာမ်ားတယ္။

ၿပီးတာနဲ ့အိမ္ေရွ ့ကားမွတ္တိုင္ကေန ကားစီးၿပီး ရံုးသြားတယ္။ ကားေပၚမွာ ေအးတယ္၊ ေတြးတယ္၊ ေငးတယ္။ တခါတေလ ေဆြးတယ္၊ ေလးတယ္။ ရံုးနဲ ့အနီးဆံုး မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္၊ လူေတြၾကည့္တယ္၊ ကားေတြၾကည့္တယ္၊ သနပ္ခါးပန္းပင္ေတြၾကည့္တယ္။ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အအံုေတြ ရဲ့တိုးတက္လာမႈေတြကို ၾကည့္တယ္။ သူလိုတုန္းက ထီးကပ္ေဆာင္းၿပီး အခုေတာ့ ၿပံဳးၿပတာ ၿပန္ႏႈတ္မဆက္တဲ့ အၿမဲတမ္းဆံုေနက် တရုတ္မကို လည္းၾကည့္တယ္။

ရံုးေရာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္လိုက္တာနဲ ့မေန ့က လုပ္လက္စေတြနဲ ့မနက္ၿဖန္လုပ္ရမွာေတြကို ဒီေန ့လုပ္တယ္။ တေန ့တာ အထိအေတြ ့ဆံုးအရာဟာ ကီးဘုတ္က ခလုတ္ေတြပဲၿဖစ္လိမ့္မယ္။ ဂ်ီေမးဖြင့္တယ္။ အီးေမးေတြ အကုန္ဖတ္တယ္။ ေဖ့ဘုတ္က alert mail ေတြ ေတြ ့ၿပန္ရင္ မေနႏိုင္၊ မထိုင္ႏိုင္ ၀င္ၾကည့္ၿဖစ္တယ္။ အလုပ္ဆက္လုပ္တယ္၊ လုပ္တယ္။ ခိုင္းထားတဲ့ အလုပ္လုပ္ေနတုန္း ေနာက္ထပ္ အလုပ္မလာရင္ဘဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ လက္ရွိအလုပ္အေၾကာင္း ထပ္ေၿပာစရာမရွိရင္ဘဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို အေရးလုပ္ၿပီး စကားလာေၿပာမယ့္သူ မရွိဘူး။ ရံုးမွာကိုယ္ကလြဲလို ့က်န္တာ ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္းပဲ ရွိေနလို ့လည္းၿဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္ စကားသိပ္နည္းၾကတယ္။ ေန့လည္ထမင္း စားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေခၚတယ္။ "thazin, go for lunch?"။ sms ပို ့တဲ့အတိုင္းပဲ တိုတိုနဲ ့လိုရင္းပဲ။ ေန ့လည္စာ စားခ်ိန္ဟာလည္း တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ေနာက္က်က်လာတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ထမင္းသြားစားတဲ့အခါ ကန္တင္းမွာရွိတဲ့ ၂ ဆိုင္းတည္းေသာ ထမင္းဆိုင္မွာ ထမင္းကုန္သြားၿပီ။ ေခါက္ဆြဲေတာ့ရွိေသးတယ္။

ထမင္းစားခ်ိန္ဟာလည္း မိနစ္ ၂၀ ထက္မပိုဘူး။ ၿပီးတာနဲ ့အလုပ္ဆက္လုပ္တယ္။ custom message ေတြေၿပာင္းေၿပာင္းေနတာေတာ့ gmail မွာေတြ ့ေနတဲ့ လူေတြၿမင္ပါလိမ့္မယ္။ ၾကာရင္ ပါးစပ္ကစကားမေၿပာဘဲ စာေတြနဲ ့ပဲ ေၿပာတတ္ေတာ့မွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ အလုပ္ဆက္လုပ္ပါတယ္။ ၇ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ ၿပန္ဖို ့ၿပင္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးကေန ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတယ္။ အခုတေလာ မိုးေတြရြာေတာ့ ေခ်ာ္လဲမွာစိုးတာနဲ ့ေၿဖးေၿဖးေလွ်ာက္ေတာ့ စီးေနက်ကားလြတ္လြတ္သြားတယ္။ ဒါေတာင္ တနဂၤေႏြေန ့က အိမ္ေအာက္ေရာက္မွ ေလွကားအတက္မွာ ေမွာက္ရက္လဲလုိ ့ ဒူး၂ဖက္ အညိဳအမည္းစြဲေနၿပန္တယ္။ ဒါနဲ ့ပါဆို စလံုးေရာက္မွ ေခ်ာ္လဲတာ ၃ ခါရွိၿပီ။ ေၿခမခိုင္ဘူးထင္တယ္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရား ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္းနဲ ့ပန္အိုးကို လဲကပ္တယ္။ေရခ်ိဳးတယ္။ ထမင္းစားတယ္။ ဒါနဲ ့ပဲ ၉ နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္သြားတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္တယ္၊ ဂ်ီေတာ့ဖြင့္ထားတယ္ ဘယ္သူနဲ ့မွ ေသခ်ာစကားမေၿပာၿဖစ္ဘူး။ ေဖ့ဘုတ္ဖြင့္ထားတယ္ ဘာမွလည္း ေရေရရာရာမသံုးၿဖစ္ဘူး။ youtube ဖြင့္ထားတယ္ နားေထာင္ေနက် သီခ်င္းပဲ လိုက္ရွာနားေထာင္တယ္။ google reader ဖြင့္ထားတယ္ အသစ္ေတြ ့ရင္ဖတ္တယ္။

၁၁နာရီ ထိုးၿပီ။ အခ်ိန္ကုန္သြားၿပီ။ အိပ္ဖို ့ၿပင္တယ္။ သြားတိုက္မယ္၊ ေဆးေသာက္မယ္။ ၿပီးရင္ ဘုရား၀တ္ၿပဳမယ္။ အိပ္ရာ၀င္တိုင္း အိပ္ေပ်ာ္ဖို ့သိပ္ခက္တယ္။ ဒါဟာ အရင္ဘ၀ေတြက ၀ဋ္ ပါလာလာ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရၿခင္း ဆိုတဲ့ ေမတၱာအက်ိဳးမခံစားရတာလည္း ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ ခ်က္ၿခင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ရွားတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို အေမထရိုက္ၿပီး အိပ္ခိုင္းတဲ့အထိၿဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္လာတယ္။ တခါတေလ မိုးလင္းသြားတာကလြဲလို ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

+++++

ငါ ဘာေတြလုပ္ေနမိပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးမိၿပီး ေတြးမိတာေတြ ခ်ေရးၾကည့္တာပါ။ chocothazin ခုတေလာ ဒီအလုပ္ေတြလုပ္ေနပါတယ္။