ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား

(တစ္)

သမီးေရ...။
အဲ့ဒီမနက္ကေဖေဖတို ့ အိပ္ရာက ထေတာ့ သမီးတစ္ေယာက္ မႏိုးတတ္လွေသးဘူး။ ဂြမ္းေစာင္ အေမြးပြပြၾကီးထဲမွာေကြးလို ့။ ေဖေဖက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရေအာင္ႏိႈးေတာ့ သမီးက အလ်င္ေန ့ေတြကလို တက္တက္ၾကြၾကြမရွိလွတဲ့အၿပင္ ေစာင္ၿခံဳထဲက မထြက္ဘဲ တအင္းအင္း တအဲအဲနဲ ့ညည္းလို ့။ သမီးေမေမက အေႏြးထည္ ဝတ္ေနရင္း တန္းလန္းကေန တစ္ရက္တေလ အိပ္ပါေစေလတဲ့။ ဒါနဲ ့ေဖေဖလည္းညက လူၾကီးေတြအိပ္တဲ့အထိ မအိပ္ဘဲ ရုပ္ၿမင္သံၾကား အစီအစဥ္ ၿပီးတဲ့အထိ ၾကည့္ၿပီး ညဥ့္နက္မွ အိပ္ရာဝင္ခဲ့တဲ့ သမီးကို သနားကာ ႏႈိးမေနေတာ့ဘဲ ထားခဲ့ဖို ့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီ မနက္ခင္းကေတာ့ သမီးမပါဘဲနဲ ့ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿဖစ္တဲ့ မနက္ခင္းပါပဲ။

အၿပင္မွာေတာ့ ႏွင္းေတြက ေဖြးေဖြးလႈပ္လႈပ္ပဲ သမီးေရ။ ေနလံုးၾကီးကို မၿမင္ရေပမဲ့ ႏွင္းထုကိုေဖာက္ၿပီး ဇြတ္တိုးဝင္လာတဲ့ မနက္ခင္း ေနေရာင္ၿခည္ရဲ့ေအာက္မွာ ၿမိဳ ့ကေလးဟာ ေတာက္ပလို ့လွခ်င္တိုင္း လွေနေတာ့တာပါပဲ။ ထံုးစံအတုိင္းေပါ့။ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္ ၿမိဳ ့ပတ္လမ္းအတုိင္း ဟုိး ၿမိဳ ့ၿပင္ကို ေရာက္တဲ့အထိ ေလွ်ာက္ၿဖစ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ၾကည့္မဆံုးတဲ့ လယ္ကြင္းၿပင္ၾကီးရွိတယ္။ စပါးေတြက ရိတ္သိမ္းဖို ့အသင့္။ ေမာင္းညိဳကာငိုက္စင္းလို ့။ ေလက ေမႊးလို ့၊ သန္ ့လို ့။

ေဖေဖတို ့ၿပန္လာၾကေတာ့ အိမ္ကို မဝင္ေသးဘဲနဲ ့ ေစ်းအထိ ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္ ေကာင္းမယ္လို ့ စဥ္းစားမိၾကတယ္။ အိမ္နဲ ့ မနီးမေဝးမွာက ေဖေဖတုိ ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဝယ္ေနက် ရပ္ကြက္ေစ်းေလး ရွိတယ္ေလ။ ေစ်းၾကီးလို ့လိုခ်င္တာ အကုန္မရေပမဲ့ ဟင္းခ်က္စရာ သီးႏွံသားငါး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြက ဒီေစ်းကေလးမွာ အၿပည့္ေပါ့။

လမ္းေပၚမွာကေတာ့ ေစ်းက ၿပန္လာသူေတြေတာင္မွၿပန္လာေနၾကပါၿပီ။ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြေရာ၊ မ်က္ႏွာက်က္ေတြေရာ။ သမီး ေမေမကေတာ့ သူ ့အသိ မိတ္ေဆြေတြကို ေတြ ့တိုင္း ႏႈတ္ဆက္ရတာ အေမာ။

"ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ... တဲ့။

ဟုတ္တယ္။ အဲဒီမနက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သမီးေမေမ သူ ့အသိ မိတ္ေဆြေတြကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနပံုက "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ခ်ည္းပါပဲ။ ေဖေဖ စိတ္ဝင္စားမိတယ္။

(ႏွစ္)

သမီးေရ...။
အဲ့ဒီမနက္က ေစ်းကို သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သမီးေမေမ ႏႈတ္ဆက္သြားတဲံ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းဟာ သာမန္ၾကည့္ရင္ေတာ့လည္း သာမန္ႏႈတ္ဆက္စကားမွ်သာပဲေပါ့။ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ဟာ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သမီးေမေမ ဒီစကားကို သတိလက္လြတ္ ေၿပာခ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမနက္ခင္း ဒီလမ္းေပၚမွာ ဒီစကားေလာက္ပဲ ေၿပာမယ္လို ့ အေသအခ်ာ ဆံုးၿဖတ္ ေၿပာခဲ့တာလား။ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ကို "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" မွာ ဘာေၾကာင့္ ေမေမ ရပ္နားပစ္ခဲ့သလဲ၊ ၿဖတ္ေတာက္ပစ္ခဲ့သလဲ၊ တၿခားဆက္ရန္ ေမးခြန္းေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဥပမာ - 'ဘာေတြ ဝယ္လာခဲ့လဲ' စတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳး။

ေဖေဖ တစ္ခုယံုၾကည္တယ္ သမီးရယ္။ သမီးေမေမဟာ ဘယ္ေသာကာလမွ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ေနာက္မွ တၿခားေမးခြန္းေတြကို ဆက္ေမးလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ သူ တြက္ခ်က္ၿပီးသား။ သူ ဆံုးၿဖတ္ၿပီးသား။ သူ ခ်ိန္ဆၿပီးသား။ သူ ့အတြက္ ဒီမနက္ခင္းမ်ိဳးမွာ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" နဲ ့တင္ လံုေလာက္တယ္။ ၿပည့္စံုတယ္။ 'ဘာေတြ ဝယ္ခဲ့လဲ' အစခ်ီ ေမးခြန္းေတြဟာ ေဖေဖတို ့ အတြက္ ေမးစရာလည္းမလို၊ ေၿဖစရာလည္း မလိုအပ္လွဘူးလို ့ ေဖေဖေတာ့ ယူဆမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ သမီးရယ္၊ ေဖေဖတို ့ ကမာၻေလာကၾကီးဟာ မလိုလားအပ္တဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ အေမးစကားေတြ ၾကားမွာ အသက္ရွဴ ခဏခဏ က်ပ္ခဲ့ရတယ္လို ့ ေဖေဖေတာ့ ထင္မိတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲနဲ ့ၿဖစ္ၿဖစ္၊ တမင္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဘာေတြဝယ္ခဲ့လဲ ကို ေမးသူေတြက ေမးခဲ့ၾကတယ္။ ေၿဖသူေတြကလည္း ေၿဖခဲ့ရတယ္။

ၾကက္သား ဝယ္လာတာကို ၾကက္သား ဝယ္လာပါတယ္လို ့ ေၿဖဆိုဖို ့တခ်ိဳ ့လူေတြမွာ အသက္ရွဴက်ပ္မသြားႏိုင္ဘူး။ ငါးပိရည္၊ တို ့စရာေလးမွ်ကို ဝယ္ခဲ့ႏိုင္သူက ငါးပိရည္၊ တို ့စရာပဲ ဝယ္ခဲ့ပါတယ္လို ့ ေၿဖဆိုဖို ့ တခ်ိဳ ့လူေတြမွာ အသက္ရွဴက်ပ္မသြားႏိုင္ဘူးလား။ ဒါဆိုရင္ ေၿဖမယ့္သူမွာ ေဝဒနာ တစ္စံုတစ္ရာ ၿဖစ္သြားေစမယ့္ ဘာေတြဝယ္ခဲ့လဲ လုိ ့ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ေဖေဖတုိ ့ ေမးဖို ့ရာ လိုအပ္၊ မလိုအပ္။ သမီးေမေမကေတာ့ "ေစ်းက ၿပန္လာၿပီလား" ဆိုတဲ့ သူ ့ရဲ့ ႏႈတ္ဆက္ေမးခြန္းကုိ ရပ္ရမယ့္ ေနရာမွာ တိတိက်က်ရပ္လို ့ သူ ့မိတ္ေဆြေတြကို ၿဖတ္သန္းသြားခဲ့ၿပီ။ သူ ့မိတ္ေဆြေတြကလည္း 'ၿပန္လာၿပီ ညီမေရ' စသၿဖင့္ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ကာ သူ ့ကို ၿဖတ္သန္းသြားၾကၿပီ။ ဘာမွ အသက္ရွဴက်ပ္စရာ မလုိဘဲ၊ ဘာမွ စိတ္ကို ဒဏ္ရာအနာတရ မၿဖစ္ေစဘဲ၊ ဘာမွ ၾကြားလံုးထုတ္စရာ မလိုဘဲ၊ ဘာမွ မုသားဆိုစရာ မလုိဘဲ။

(သံုး)

တကယ္ေတာ့သမီးရယ္၊ ေလာကရဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေဖေဖတုိ ့၊ သမီးတို ့ေတြ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ ေတြ ့ဆံုၾကတိုင္း ႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကားေတြ ဆိုေနခဲ့ၾကရတယ္။ ေစ်းသြားေစ်းၿပန္ လမ္းမေပၚမွာ၊ အိမ္ၿခံစည္းရိုး အစပ္မွာ၊ ညေနခင္း အေညာင္းေၿပအညာေၿပ လမ္းေပၚမွာ။ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္မွာ။ ရံုးခန္းစားပြဲမွာ၊ စၾကၤ ံလမ္းအခ်ိဳၚ တစ္ေနရာမွာ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ၊ ဘုရားရင္ၿပင္ေတာ္ေပၚမွာ။

ေဖေဖတို ့ဟာ ေဖေဖတို ့ မိတ္ေဆြေတြကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ဆိုၾကတဲ့အခါ သူတို ့တစ္ေတြ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး သြားၾကပါေစ။ အသက္ရွဴေခ်ာင္လို ့ သြားပါေစ။ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ညိႈးႏြမ္းၿခင္းမွ ကင္းပါေစ။

ေဖေဖတို ့ဟာ "ထမင္းစားၿပီးၿပီလား" မွာတင္ ရပ္တန္ ့လိုက္သင့္ပါရဲ့နဲ ့ ဘာၿဖစ္လို ့ "ဘာဟင္းနဲ ့စားလဲ" အထိဆက္ခ်င္ၾကရပါလဲ။ "ခ်က္ၿပီးၿပီလား" မွာတင္ တစ္ခန္းရပ္သင့္ပါရဲ့။ ဘာၿဖစ္လို ့ "ဘာဟင္းခ်က္လဲ" အထိ ဇာတ္ရွည္သြားခ်င္ရပါလဲ။ သည္လုိပါပဲ ေဖေဖတို ့တစ္ေတြ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ အေမးစကားေတြ ဆိုေနလိုက္ၾကတာ။ 'ညက T.V ၾကည့္ၿဖစ္ေသးလား'၊ 'ဘယ္ႏွစ္က ေက်ာင္းၿပီးတာလဲ' ၊ 'လခ ဘယ္ေလာက္ရလဲ'။ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ား။

သမီးရယ္ တခ်ိဳ ့တခ်ိဳ ့ေသာ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ဒီႏႈတ္ဆက္ေမးခြန္းေတြဟာ အေၿဖရ က်ပ္လွပါတယ္။ 'အိမ္မွာ T.V မရွိပါဘူး' လို ့ေၿဖဖို ့သူတို ့ ဘယ္ေလာက္ နာက်င္သြားရမလဲ။ 'ကၽြန္မ ဘဲြ ့မရခဲ့ပါဘူး' လို ့ေၿဖဖို ့ သူတို ့ဘယ္ေလာက္ ထိခိုက္သြားရမလဲ။ 'လခ မေကာင္းလွပါဘူး' လို ့ေၿဖဖို ့ သူတို ့ဘယ္ေလာက္ သိမ္ငယ္သြားၾကမလဲ။ ေမးသူေတြက ေမးေနၾကလို ့ ေၿဖသူေတြက ေၿဖခဲ့ၾကရရွာၿပီ။ ေဖေဖတို ့ဟာ ေဖေဖတို ့ရဲ့ စကားေတြနဲ ့အသိ မိတ္ေဆြေတြကို မေလာင္ၿမိဳက္သြားေစသင့္ဘူးေလ။

(ေလး)

အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ၿဖင့္ ေဖ့ေဖ့သမီ အိပ္ရာက ႏိုးေလာက္ၿပီ။ သမီးနဲ ့ စကားေၿပာၿဖစ္တဲ့အခါ ေစ်းက ၿပန္လာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို 'ဘာေတြ ဝယ္ခဲ့လဲ' ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း မေမးမိဖို ့ ေဖေဖ ေၿပာရဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာဟင္းခ်က္လဲ မေမးမိဖုိ ့။ ဘာနဲ ့စားလဲ မေမးမိဖို ့။ T.V ၾကည့္ၿဖစ္လား မေမးမိဖို ့။ ဘယ္ႏွစ္က ေက်ာင္းၿပီးတာလဲ မေမးမိဖုိ ့။ လခ ဘယ္ေလာက္ရလဲ မေမးမိဖို ့။

(ခ်ယ္ရီ၊ ဇန္နဝါရီ ၁၉၉၈)

+++++

*** ရာၿပည့္စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္ေဝေသာ ဆရာေမာင္သာခ်ိဳ၏ သမီးဖတ္ဖို ့ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။