ေက်းဇူးေတာ္

ေရမိုးခ်ိဳး၊ သနပ္ခါးကို ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေအာင္လိမ္းထားၿပီး အေမကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ခ်ည္ထည္ အက်ၤ ီ၊ လံုခ်ည္ ဝမ္းဆက္ေလးကိုဝတ္လိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း မွန္တင္ခံုေရွ ့ ေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မခြာဘဲ ေဘးေစာင္းၾကည့္လိုက္၊ တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတုန္း အေမ့ေအာ္သံၾကားလိုက္တယ္။ “သမီးေရ... ၿမန္ၿမန္လုပ္ ေတာ္ၾကာဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုန္းေပးခ်ိန္ေနာက္က်ေနမယ္” “ေရာ့ … ေသခ်ာကိုင္သြားေနာ္။ မဖိတ္ေစနဲ ့ဦး” ဆိုၿပီး အေမလွမ္းေပးလိုက္တဲ့ စတီးငါးဆင့္ခ်ိဳင့္ကို အသာပိုက္ၿပီး အိမ္ကေန ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းပို ့ထြက္ခဲ့တယ္။

ကေလးပီပီ ဟိုေငးဒီေငးနဲ ့ဆြမ္းခ်ိဳင့္မဖိတ္ေအာင္လည္း ဂရုစုိက္ရေသးတယ္။ လမ္းထိပ္နားေရာက္ေတာ့ တေနရာမွာ လူေတြဝိုင္းအံုေနတယ္။ စပ္စုတတ္တဲ့ အက်င့္အတိုင္း အနားအသာ တိုးသြားၿပီး ဘာၿဖစ္တာလဲဆိုတာ ဝင္ၾကည့္မိတယ္။ လူေတြအားလံုးလိုလို မိုးေပၚေမာ့ၾကည့္ေနေတာ့ သူတို ့လိုပဲ လိုက္ၿပီး မိုးေပၚေမာ့ၾကည့္တယ္။ တိမ္ေတြေရြ႔ေနတယ္။ “ဘာၿဖစ္တာလဲဟင္” လို ့ေဘးကလူကို ေမးလိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ ရဟႏာၱတစ္ပါး စ်ာန္နဲ႔ၾကြေနတယ္တဲ့။ “ေဟာ .. ေတြ ့တယ္၊ ေတြ ့တယ္” “ငါ မေတြ ့ေသးဘူး” နဲ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေၿပာေနၾကတယ္။ ေမာ့ေတာ့ ေမာ့ေတာ့နဲ ့ တိမ္ေတြၾကားထဲ အတင္းလိုက္ၾကည့္မိတယ္။

ေဟာ ေတြ ့ၿပီ... ေတြ ့ၿပီ။ ရဟႏာၱ စ်ာန္ဝင္စားတယ္ဆိုတာ ဒါကိုေၿပာတာၿဖစ္မယ္။ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ဟင္ … ရဟႏာၱက အမ်ိဳးသမီးပါလား...။ အညိဳေရာင္ဝတ္စံုနဲ ့ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ဆံထံုးကို တင္းေနေအာင္ထံုးထားေတာ့ ၿဖဴစင္ၿပီးၾကည္လင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို အတိုင္းသားၿမင္ေနရတယ္။ ေအးခ်မ္းလိုက္ပါဘိ။

အဲ … ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို ့ဖို ့ေမ့ေတာ့မလို ့။ ဒါနဲ ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုဆက္သြား ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ဆြမ္းကပ္ၿပီး ဆြမ္းဘုန္းေပးဖို ့အဆင္သင့္ၿပင္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။ အၿပန္လမ္းက်ေတာ့ လူေတြမရွိေတာ့ဘူး။ ခ်ိဳင့္အလြတ္ေလး တရမ္းရမ္းနဲ ့ ၿပန္လာရင္း လမ္းတေလွ်ာက္ တၿခားကေလးေတြ ေဆာ့ေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးေနမိတယ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ အေမ့ကို ရဟႏာၱအေၾကာင္း ေၿပာၿပရဦးမယ္။

အိမ္ေရွ့ေရာက္တာနဲ ့ “အေမေရ .. အေမေရ … သမီးၿပန္လာၿပီ” ဆုိၿပီးတေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနတာ ေနာက္ေဖးေခ်ာင္ေရာက္ေနတဲ့ အေမကထြက္မလာဘူး။ ဒါနဲ ့အိမ္ေပၚကိုလည္းတက္သြားေရာ အိမ္ဦးခန္းက ဘုရားခန္းမွာ ေစာေစာက ရဟႏာၱဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးထိုင္ေနတာေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ေနကထိုင္ဖ်ာေလးေပၚမွာ တရားထိုင္ေနေလရဲ့။ စိတ္ထဲကေန ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ငါ့အိမ္ေရာက္ေနတာလဲ မသိဘူး။ အေမတို ့ေရာ သိၾကရဲ့လား … ေတြးမိၿပီး “အေမေရ အေမ... အေမ” လို ့ေအာ္ေခၚေနတုန္း အိပ္မက္ကေန ႏိုးသြားခဲ့ပါတယ္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီခပ္စြန္းစြန္း။ အိပ္မက္ကလည္း ေကာင္းတယ္၊ စိတ္လည္းၾကည္လင္ေနတယ္ .. အၿပင္ဘက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေနေသးေပမယ့္ မအိပ္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးဖို ့ၿပင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

+++++

အရင္ပို ့စ္က အိပ္မက္ဆိုးအေၾကာင္းရယ္၊ ဟိုးအရင္က ထူးဆန္းတဲ့အိပ္မက္ေၾကာက္စရာၾကီးရယ္ကို ဖတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက နင့္ဟာကလည္းဟယ္ အိပ္မက္ေရာဟုတ္ရဲ့လား၊ နင္ေၾကာက္စိတ္ေတြမ်ားေနလို ့လား နဲ ့ေၿပာၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ဒီစင္ကာပူကို ေရာက္ၿပီးမွပဲ ထူးထူးၿခားၿခားအိပ္မက္ေတြ မက္သလို၊ ႏိုးလာတဲ့အခါ အေသးစိပ္မွတ္မိေနတတ္ပါတယ္။

အိပ္မက္ေတြဟာ အတိတ္နိမိတ္တခ်ိဳ ့ကို သယ္ေဆာင္လာတတ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ဒီအိပ္မက္မွာ ေသခ်ာၾကံဳရပါတယ္။ ဒီအိပ္မက္မက္ခ်ိန္က စင္ကာပူမွာ အလုပ္လာရွာကာစၿဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီမိုးလင္းတဲ့ မနက္မွာပဲ သဇင့္ကို အလုပ္ခန္ ့ပါတယ္လို ့ ရံုးကဖုန္းဆက္ေၿပာလာတာပဲ။ တိုက္ဆိုင္တယ္ဆိုရင္လည္း ထူးၿခားစြာတိုက္ဆိုင္မႈပါ။

ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ မိဘ နဲ ့ဆရာတို ့ကို ယံုၾကည္စြာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈေၾကာင့္ ဒီအိပ္မက္မ်ိဳးမက္တယ္လို ့ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါဟာ အနေႏာၱအနႏၱ ငါးပါးရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ၿပန္ေတြးမိတုိင္း ၾကည္ႏူးဝမ္းေၿမာက္ရတဲ့ အိပ္မက္မို ့ ဖတ္ရသူေတြလည္း ဝမ္းေၿမာက္လိမ့္မယ္လို ့ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိေနေသးတဲ့ အိပ္မက္ ၂ ခုအေၾကာင္း ဆက္ေရးပါဦးမယ္။